Rozważania

Refleksja nad Liturgią Słowa

17-23 stycznia 2016 r.

II tydzień zwykły

Niedziela 17: druga Niedziela Zwykła – C

Iz 62,1-5; Ps 96, 1-3.7-10; 1 Kor 12,4-11; 2 Tes 2,14; J 2,1-12

Wspólnym tematem dzisiejszej liturgii słowa jest małżeństwo. Pierwsze czytanie z Księgi Izajasza ukazuje Boga, który poślubi Izrael. W rezultacie Pan już nigdy nie opuści swojego ludu, lecz znajdzie w nim „swoje upodobanie”. Perykopa ewangeliczna opisuje pierwszy cud, którego Jezus dokonał w Kanie Galilejskiej. Maryja jako pierwsza zauważyła, że na uczcie weselnej zabrakło wina, co mogło stać się źródłem wielkiego wstydu dla nowożeńców i ich rodzin i poprosiła swego Syna, aby im pomógł. Chociaż godzina Jezusa jeszcze nie nadeszła, Zbawiciel spełnił prośbę swej Matki i zamienił wodę, która znajdowała się w sześciu stągwiach kamiennych, w wino. Widząc co się stało, uczniowie uwierzyli w Jezusa Chrystusa, gdyż przekonali się, że jest kimś naprawdę wielkim.

W drugim czytaniu z 1 Listu do Koryntian, św. Paweł oznajmia, że każdy z nas ma pewne dary, których źródłem jest Duch Święty. Niezależnie od tego jakie one są, zostały nam dane „dla wspólnego dobra”. Przychodzimy dzisiaj do Pana wiedząc, że On jest pośród nas i że wysłuchuje naszych próśb, szczególnie zaś tych, które w naszym imieniu zanosi do Niego Jego Matka.

      Poniedziałek 18

1 Sm 15,16-23; Ps 50,8-9.16-17.21.23; Hbr 4,12; Mk 2,18-22

Kontynuujemy naszą lekturę 1 Księgi Samuela. W dzisiejszym fragmencie tej Księgi czytamy o Saulu, który zawiódł nadzieje pokładane w nim przez lud, jak zresztą Pan to przepowiedział. Król ten nie słuchał uważnie słów Bożych i w rezultacie jako król został odrzucony przez Boga. Psalmista podejmuje temat odrzucenia Saula przez Boga, podkreślając, że same całopalenia, składane Panu nie wystarczają, gdyż musi im towarzyszyć miłość Boga. W dzisiejszym fragmencie Ewangelii św. Marka czytamy, że zarówno Jezus jak i Jego uczniowie nie pościli, co spowodowało spięcia z faryzeuszami. Zapytany o powód, Jezus odpowiada, że goście weselni nie poszczą dopóty, dopóki pan młody jest z nimi. Dzisiejsza liturgia słowa zachęca nas do umiłowania Boga i Jego Prawa i do życia wedle wskazań jakie znajdujemy w Piśmie Świętym.

Wtorek 19

1 Sm 16,1-13; Ps 89,20-22.27-28; Ef 1,17-18; Mk 2,23-28

Odrzuciwszy Saula jako króla nad Izraelem, Bóg wysyła swojego proroka Samuela do Jessego Betlejemity, gdyż między jego synami upatrzył sobie nowego króla. Na krótki czas Saul pozostaje jednak królem Izraela, gdyż lud nie chce tak szybko stracić swojego władcy. Podczas spotkania z Jessem i jego synami, Samuel namaszcza Dawida na króla, który zastąpi dotychczasowego władcę. Po raz kolejny Bóg ukazuje, że nie wydaje sądów opierając się na standardach ludzkich, lecz, patrząc na serce człowieka, wybiera tych, którzy ludziom wydają się nieodpowiedni, aby piastować wysokie urzędy. Po namaszczeniu na władcę nad Izraelem, Duch Pański spoczął na Dawidzie, który rozpocznie swoje panowanie, gdy nadejdzie odpowiedni czas. W dzisiejszej perykopie ewangelicznej Jezus odpowiada na krytykę faryzeuszy, którzy widzieli jak Jego uczniowie przechodząc w szabat wśród zbóż zrywali kłosy. W ich obronie Jezus odparł, że „To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu”. Zmartwychwstały Pan uczynił szabat świętym dniem, który jednoczy wszystkich chrześcijan. Jest to dzień, w którym celebrujemy wolność, jaką Chrystus nas obdarzył poprzez Swoją ofiarę.

Środa 20

1 Sm 17,32-33.37.40-51; Ps 144,1-2.9-10; Mt 4,23; Mk 3,1-6

Dzisiejsze pierwsze czytanie opowiada o wojskach króla Saula, które już od dłuższego czasu toczyły zacięty bój z Filistynami, lecz nie były w stanie ich pokonać. Bitwa, o której wspomina ten tekst, rozegrała się niedaleko Betlejem w XI wieku przed Chrystusem. Gdy na pole bitwy przybył Dawid, w nierównej walce zdołał pokonać potężnego Goliata. Ten namaszczony przez Samuela przyszły król Izraela mógł dokonać tego wyczynu ponieważ łaska Pana spoczywała na nim i walczył w imię swojego Boga. Psalm chwali Pana za pomoc udzieloną Jego słudze w walce. Fragment Ewangelii św. Marka kontynuuje wczorajszy temat świętowania szabatu. Dzisiaj czytamy o Chrystusie uzdrawiającym człowieka, który miał uschłą rękę, pomimo zakazu wykonywania jakiejkolwiek pracy w ten dzień. Chociaż Jezus uczynił dobrze i uzdrowił człowieka, który potrzebował pomocy, faryzeusze postanawiają Go zabić.

Czwartek 21

1 Sm 18,6-9.19,1-7; Ps 56,2-3.9-10.12-13; Mt 4,23; Mk 3,7-12

Fragment 1 Księgi Samuela ukazuje nam dzisiaj króla Saula, który zazdrościł Dawidowi tego, że stał się popularniejszy pośród ludu niż sam król. Z tego właśnie powodu Saul szukał sposobu pozbycia się już na zawsze tej niewygodnej osoby. Syn króla Saula Jonatan wstawił się za Dawidem, co doprowadziło do chwilowej zgody pomiędzy nimi. Dzisiejsza ewangelia opowiada o wielkim rozgłosie jakim Jezus cieszył się gdziekolwiek się udał oraz o licznych przypadkach uzdrowień jakich dokonał. Wyrzucając złe duchy Chrystus nie pozwalał, aby ujawniły kim On naprawdę jest, gdyż Jego czas jeszcze nadszedł. Ludzie nie byli jeszcze gotowi, aby usłyszeć prawdę o tym, że jest prawdziwym Synem Bożym. My również wiemy, kim naprawdę jest Jezus Chrystus, czy jednak zawsze przyznajemy się do Niego i czy zawsze żyjemy według wskazań zawartych w Jego Ewangelii?

Piątek 22

1 Sm 24,3-21; Ps 57,2-4.6.11; J 15,16; Mk 3,13-19

Dzisiejsze pierwsze czytanie opowiada o Saulu, który ponownie wyruszył ze swymi ludźmi, aby dopaść Dawida i zabić go, gdyż słyszał pogłoski, że ten ostatni chce wyrządzić mu krzywdę. Uciekając przed gniewem króla, Dawid schronił się w jaskini, w której przez krótką chwilę zatrzymał się również Saul. Dawid mógł zabić króla jednak nie skorzystał z tej okazji a to nieoczekiwane spotkanie wykorzystał do tego, aby po raz kolejny pogodzić się ze swoim prześladowcą. Dzisiejsza Ewangelia opowiada o wyborze dwunastu apostołów, którzy od tej pory już zawsze będą towarzyszyć Jezusowi oraz uzdrawiać i nauczać w Jego imieniu. Podobnie jak apostołom również i nam została powierzona misja głoszenia Królestwa Bożego, którą możemy realizować poprzez nasze słowa i czyny.

Sobota 23

2 Sm 1,1-4.11-12.19.23-27; Ps 80,2-3.5-8; Dz 16,14b; Mk 3,20-21

Dzisiaj rozpoczynamy lekturę Drugiej Księgi Samuela, w której czytamy o wielkiej bitwie jaka rozegrała się pomiędzy wojskami filistyńskimi a izraelskimi. Saul oraz Jonatan zginęli w tej bitwie. Usłyszawszy o tym Dawid opłakiwał ich śmierć, co dzisiejszy tekst bardzo podkreśla. Po tej bitwie Dawid stał się królem Izraela oraz jedną z najbardziej znanych i lubianych postaci w historii Narody Wybranego. Dzisiejsza perykopa ewangeliczna jest jedną z najkrótszych i najbardziej niezwykłych fragmentów Pisma Świętego. Opowiada ona o tłumie ludzi gromadzących się wokół Jezusa, który był tak wielki, że zarówno Jezus jak i jego uczniowie nie mogli się nawet posilić. Gdy usłyszeli o tym Jego bliscy wybrali się do Niego, aby Go powstrzymać, „mówiono bowiem, że odszedł od zmysłów”. W taki właśnie sposób Marek opisywał zazwyczaj postawę ludzi, którzy nie zawsze popierali Jezusa i nie zawsze wierzyli w Niego i w Jego Ewangelię, a często okazywali się Jego wrogami. Orędzie, w którym Chrystus poleca swoim naśladowcom kochać wszystkich i dobrze czynić nawet swym wrogom, jest bardzo trudne do wypełnienia. Nawet dzisiaj chrześcijanie, którzy starają się układać swoje życie wedle wskazań swego Pana, określani są w ten sam sposób.